มีสถานที่ต้องห้ามของตัวกันมั้ยคะ??
แบบว่าไปพบไปเจอ..หรือผ่านไปครั้งใด.....
มันจะจี๊ดๆ ในใจลึกๆ
...เพราะสถานที่ตรงนั้น เ มื่ อ ก า ล ค รั้ ง ห นึ่ ง น า น ม า แ ล้ ว
มีเราและอีกคนนึง........เคยอยู่ตรงนั้น..ด้วยกัน
แล้วถ้าใครเคยเป็นนะคะ....พู่เชื่ออ่ะ ว่าต้องเห็นภาพตามมาด้วยแน่
มองไปตรงที่ๆ เราเคยอยู่ด้วยกัน...
ที่ๆ เ ค ย นั่ ง คุ ย กั น . . . หั ว เ ร า ะ กั น . . . . .
ภาพในอดีตจะถูกฉายซ้ำขึ้นมาโดยอัตโนมัต
เราจะนึกไป...แล้วแอบยิ้มกับตัวเอง เป็นความรู้สึกอุ่นๆ ในใจ
อบอุ่นแบบแปลกๆ.....
แม้มองด้วยตาจะไม่ชัดเจน.....แต่ ภ า พ นั้ น ใ น ใ จ กลับยิ่ง แ จ่ ม ชั ด
และพอเรากลับมาสู่ความเป็นจริง........
ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น......ทุกอย่าง ว่ า ง เ ป ล่ า....
มีเพียงใจที่ เ งี ย บ เ ห ง า.....ของ เ ร า เท่านั้น.......
มีคนเคยกล่าวไว้ค่ะ
"การที่เราจะลบภาพเก่าๆ คนเก่าๆ ทุกครั้งที่มองไปทางไหนก็ตาม
ต้องปล่อยให้ตัวเราเองได้ร้องได้.........
เพราะเมื่อสองตาเราเต็มไปด้วยน้ำตา....ภาพที่เรามองเห็นจะพร่าเลือน"
มันก็.........................
เหมือนจะจริง
เพียงแต่ว่าร้องไห้มันจะทำได้แค่ทำให้เราสบายใจขึ้น
สำหรับพู่นะ ร้องไห้ไม่ได้ทำให้ ลื ม ใครบางคนค่ะ
แต่มันทำให้เรามีสติพอที่จะเลือกจำแต่สิ่งดีๆ ของคนๆ นั้น
เพื่อที่ไม่ว่าจะนานแค่ไหน....
เขาก็จะเป็นคนที่สวยงามสำหรับเราเสมอ
พู่อ่านเจอในหนังสือ
มีผู้หญิงคนนึง เขาหลงรักฆาตกรในคราบหมอ
เธอบอกว่า
" ฉั น ไ ม ไ ด้ รั ก ไ อ้ ฆ า ต ร ก ร นั้ น . . . .
ฉั น แ ค่ รั ก ผู้ ช า ย ค น นึ ง เ ท่ า นั้ น เ อ ง "
Without your comments , I feel lonely.
วันอาทิตย์ที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2551
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)

1 ความคิดเห็น:
ชมพู่เขียนดีจัง
คิดได้ดี และเขียนได้
...ไพเราะมาก !!!
แม่ชอบอ่ะ
แสดงความคิดเห็น