ChOmPu~*: สถานที่ต้องห้าม~

ChOmPu~*: สถานที่ต้องห้าม~

สถานที่ต้องห้าม~

มีสถานที่ต้องห้ามของตัวกันมั้ยคะ??
แบบว่าไปพบไปเจอ..หรือผ่านไปครั้งใด.....


มันจะจี๊ดๆ ในใจลึกๆ
...เพราะสถานที่ตรงนั้น เ มื่ อ ก า ล ค รั้ ง ห นึ่ ง น า น ม า แ ล้ ว
มีเราและอีกคนนึง........เคยอยู่ตรงนั้น..ด้วยกัน




แล้วถ้าใครเคยเป็นนะคะ....พู่เชื่ออ่ะ ว่าต้องเห็นภาพตามมาด้วยแน่
มองไปตรงที่ๆ เราเคยอยู่ด้วยกัน...
ที่ๆ เ ค ย นั่ ง คุ ย กั น . . . หั ว เ ร า ะ กั น . . . . .
ภาพในอดีตจะถูกฉายซ้ำขึ้นมาโดยอัตโนมัต



เราจะนึกไป...แล้วแอบยิ้มกับตัวเอง เป็นความรู้สึกอุ่นๆ ในใจ
อบอุ่นแบบแปลกๆ.....
แม้มองด้วยตาจะไม่ชัดเจน.....แต่ ภ า พ นั้ น ใ น ใ จ กลับยิ่ง แ จ่ ม ชั ด






และพอเรากลับมาสู่ความเป็นจริง........
ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น......ทุกอย่าง ว่ า ง เ ป ล่ า....
มีเพียงใจที่ เ งี ย บ เ ห ง า.....ของ เ ร า เท่านั้น.......




มีคนเคยกล่าวไว้ค่ะ
"การที่เราจะลบภาพเก่าๆ คนเก่าๆ ทุกครั้งที่มองไปทางไหนก็ตาม
ต้องปล่อยให้ตัวเราเองได้ร้องได้.........
เพราะเมื่อสองตาเราเต็มไปด้วยน้ำตา....ภาพที่เรามองเห็นจะพร่าเลือน"



มันก็.........................


เหมือนจะจริง


เพียงแต่ว่าร้องไห้มันจะทำได้แค่ทำให้เราสบายใจขึ้น
สำหรับพู่นะ ร้องไห้ไม่ได้ทำให้ ลื ม ใครบางคนค่ะ
แต่มันทำให้เรามีสติพอที่จะเลือกจำแต่สิ่งดีๆ ของคนๆ นั้น



เพื่อที่ไม่ว่าจะนานแค่ไหน....
เขาก็จะเป็นคนที่สวยงามสำหรับเราเสมอ



พู่อ่านเจอในหนังสือ
มีผู้หญิงคนนึง เขาหลงรักฆาตกรในคราบหมอ
เธอบอกว่า

" ฉั น ไ ม ไ ด้ รั ก ไ อ้ ฆ า ต ร ก ร นั้ น . . . .
ฉั น แ ค่ รั ก ผู้ ช า ย ค น นึ ง เ ท่ า นั้ น เ อ ง "




Without your comments , I feel lonely.

กำลังใจ

เคยมองดูปลาในตู้ปลามั้ยคะ?
ปลามันก็ว่ายไป...ว่ายมา...วนไป...วนมา...
เคยคิดกันรึเปล่าคะ? ว่ามันจะเคยเบื่อ เคยเหนื่อยมั้ย?
พู่ว่านะ มันก็เหมืนกับชีวิตเราอ่ะแหละ ที่วนเวียนอยู่แต่วัฏจักรเดิมๆ
น่าเบื่อออก.....


เหนื่อย...เบื่อ....
หลายๆ ครั้งที่พู่เบื่อ พู่เหนื่อย..พู่ก็จะคิดว่า "พักแป๊บนึง เดี๋ยวก็หาย"
หลายๆ ครั้งที่พู่เจ็บ "อดทดหน่อย เดี๋ยวก็หาย"
หลายๆ ครั้งที่พู่ท้อ "เติมกำลังใจอีกนิดก็หายแล้ว...."



สำหรับพู่นะ กำลังใจเป็นอะไรที่สำคัญมากๆ
ลองคิดเล่นๆ ดูว่าถ้าเกิดวันนึงมนุษย์เราไม่มีกำลังใจ
ถึงวันที่เราบอบช้ำ..มันก็จะไม่มีที่สักแห่งเดียวให้เราอาศัยพักใจได้



ในวันที่เราท้อแท้..สิ้นหวัง...
สิ่งเดียวที่จะประคองให้เราผ่านวันคืออันแสนโหดร้ายได้...
...คงมีแค่ "กำ ลั ง ใ จ" ...เท่านั้นเองค่ะ
สำหรับพู่ พู่ยอมเสียได้ทุกอย่างค่ะ ยกเว้น กำลังใจ



ยกตัวอย่างง่ายๆ เหมือนเวลาเราจมลงไปใต้ทะเลลึก...


ทุกอย่างรอบตัวมือสนิท..
ลำพังแค่เรี่ยวแรงของมือทั้งสองมือ กับอีกหนึ่งใจของเรา
มันคงยาก..ที่จะแหวกว่ายขึ้นมาให้พ้นน้ำได้
แต่ถ้าตอนนั้นเรามี ถั ง อ๊ อ ก ซิ เ จ น อีกถึงนึง....



ลองคิดดูสิคะ ว่ามันจะช่วยเสริมกับองค์ประกอบอื่นของเรามากมายแค่ไหน
ทุกอย่าง..มันต้องดีกว่เดิมแน่นอน.....




มันก็เหมือนชีวิตของเราอ่ะค่ะ
เวลาที่ทุกอย่างรอบตัวเรามันมืดไปหมด
อย่างที่เขาว่า "มืดแปดด้าน"
ถ้าเราไม่มีกำลังใจ....ก็จบ


แต่ถ้าเรามีกำลังใจ..พู่เชื่อว่าสักวันเราก็จะเจอ ด้ า น ที่ เ ก้ า




ชีวิตทุกชีวิตต้องการกำลังใจนี่เป็นเรื่องจริงค่ะ



แต่นอกจากจะหากำลังใจจากคนรอบข้าง...คนที่เรารัก..หรือคนที่รักเราแล้ว
ต้องไม่ลืมสร้างกำลังใจให้ตัวเองด้วยค่ะ



เพราะ....

วันนึงเมื่อเราไม่มีใคร..เ ร า ยั ง มี ตั ว เ อ ง

วันนึงเมื่อเราไม่ได้กำลังใจจากใคร... เ ร า ยั ง มี กำ ลั ง ใ จ จ า ก ตั ว เ อ ง




Without your comments , I feel lonely.

แนะนำตัวกันนี้ด~*

ชื่อ ชมพู่ ค่า

ชื่อจริง น.ส.สุทธิยาภา เด่นพฤกษ์ธรรม

อายุ 17 จะ 18 แล้ว

เกิด 26 พ.ค. 33

จบจาก โรงเรียนสาธิตบางนา

ณ ปัจจุบัน เรียนอยู่คณะ IT สถาบันเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น

เอาแค่นี้และกัน ไม่รู้จะเขียนไรและ



=w=


Without your comments , I feel lonely.